Een les in stilte

Uit nieuwsgierigheid en misschien zelfs noodzaak heb ik mezelf ingeschreven voor een stilteweekend in de st. Bonifaciuskerk te Horssen. 48 uur zwijgen en niets doen…kan ik dat wel?

In de dagen er naar toe voelde ik de spanning en onrust in mijn lijf toenemen…een weekend niets doen…stil zijn! Ik kan me niet herinneren ooit zo lang stil te zijn geweest. Maar toen was het zover…vrijdag 3 november. Onderweg op de A50 nog hard meegezongen met DJ Paul Elstak “Rainbow in the sky”, hakkend en stuiterend kwam ik de parkeerplaats van de kerk oprijden. Ok, nu serieus…telefoon uit…diep ademhalen en naar binnen. Anne-marie (begeleidster van het weekend) verwelkomde mij en gaf me de sleutel van mijn kamer; de st. Bonifaciussuite van 2x3m. Meer had een mens in stilte toch niet nodig?

Totdat de groep van 9 andere stilte-zoekers compleet was, mocht ik plaatsnemen in de woonkamer van de pastorie en doen alsof ik thuis was. De woonkamer ademde de tijd van Jane Austen achtige films met meubels in Barokstijl en veel christelijke beelden van engelen en andere heiligen. “Met een kop thee in stilte voor me uitstarend in de Jane Austen woonkamer”, zo zou mijn weekend er voornamelijk buiten het programma om uit zien.
De locatie is te prachtig voor woorden. De Bonifaciuskerk is geheel gewijd aan dit soort retraites ofwel voorzien van heerlijke vloerverwarming, zitzakken, yogamatjes met kussentjes en dekentjes! Aan comfort geen gebrek!

De kerk was voorzien van glas in lood ramen met een mooie lichtinval en ingericht met nog meer heilige beelden, engelen en kaarsen. Tijdens de avondmeditatie ‘by candlelight’ was de kerk een nog krachtiger plek om te mogen zijn. Overdag mochten we de kerk in en uit lopen om in de zitzak te gaan lummelen, te puzzelen of mandala’s te kleuren. Weet je hoe heerlijk het is om alleen maar te kleuren!! Het spreekt je rechter hersenhelft aan ofwel de creatieve en stille helft. Alle activiteiten waren erop gericht om de stilte in jezelf te vinden. Lezen daarentegen werd afgeraden, omdat je dan aan het denken gaat en we moesten nou juist naar de laag ‘voelen’. Met lezen verdwijn je uit het NU in een andere fictieve wereld. Dus nee, ik heb ook het hele weekend niets gelezen…

Het programma bestond uit de ingredienten; Stilte, Lummelen, Ademen, Meditatie, Mantra zingen en Yoga. Ja ik weet wat je denkt bij mantra zingen, dat dacht ik dus ook. Maar ik wilde mezelf de totale experience geven en dompelde mezelf geheel onder in de wereld der stilte. De eerste 24 uur zouden het moeilijkst zijn, omdat er dan verslavingen voor het praten, voor de smartphone of adrenaline/ actiegerichte verslavingen zouden oppoppen. Goed nieuws; ik ben niet verslaafd en heb zonder moeite de eerste 24 uur doorstaan. So far so good…

Het viel me op dat het me geen moeite kostte om stil te zijn. Behalve wanneer we aan tafel zaten en weer een heerlijke soep of couscous met gegrilde halloumi voorgeschoteld kregen. Ik moest geregeld een “mmmmm” geluid onderdrukken. De man van Anne-Marie; Werner was een echte top kok! Ook een individuele wandeling over het boerenpad was zalig in stilte met de natuur. De enige bedreiging die ik voelde was een iet wat territoriale koe, die zich af vroeg waarom ik perse door zijn wei liep…ja dat moest…stond op mijn routekaartje…

Ik heb werkelijk genoten van het programma ook al was ik nog wat groen in de wereld van meditatie (deed dit voorheen per dag 3 minuten). Toch zat ik al snel als een volleerde yogi op mn kussentje of in de zitzak een halfuur te mediteren. Langer dan een half uur lieten mn benen niet altijd toe…lang dezelfde houding vasthouden is toch echt een kunst. Ik neem me voor om net als alle andere oefeningen dit zeker toe te voegen aan mijn dagelijkse leven. Net als de tip van Anne-Marie om bewuster om te gaan met de prikkels die je tot je neemt. Een radio op de achtergrond, een tijdschriftje wat je vluchtig doorbladert, ff een netflixje doen…Je denkt toch ook bewust na over wat je eet, waarom ook niet bij wat je kijkt, luistert of leest? Alles wat je qua prikkels tot je laat komen, moet verwerkt worden. Hoe meer prikkels, hoe meer gedachten, hoe meer je van jezelf verwijderd raakt…afgestompt…verdoofd.

Het mannetje met de ‘stilte’-hamer kwam voor mij zondagochtend. Ik werd wakker en zat met mijn gedachten en gevoel middenin een langslepende negatieve overtuiging, die al langer mijn aandacht vraagt en waar ik nu voor eens en voor altijd mee af wilde rekenen. Ik merkte dat doordat ik die negatieve overtuiging de aandacht gaf en het er mocht zijn, ik het nu echt kon laten en accepteren voor wat het is/was. Ofwel…ja tijdens een stilte weekend kun je dus ook behoorlijk geconfronteerd worden met onderliggende frustraties en langslepende perikelen. Als positieve twist stond na mijn afrekening met mijn negatieve overtuiging Mantra zingen op het programma!! Ik was sceptisch en had allerlei halleluja achtige beelden rondom een kampvuur in mijn hoofd. Maar het tegendeel was waar. Je hoeft geen Voice of Holland te zijn om te kunnen Mantra zingen. Het werkt bevrijdend en helend, aldus Anne-Marie. En ik werd er super vrolijk van, vooral van de Bollywood achtige “Guru Guru wahe Guru” geluiden! Ik waande me weer terug in India. Namaste!

Tijdens het weekend heb ik geleerd de aandacht op mijn adem te richten en middels ademhaling en meditatie mijn innerlijke stilte/ rust te vinden. Met het rekken tijdens de yoga en ondersteunt door de ademhalingsoefeningen voelde ik ook fysiek, dat de energie beter door mijn lijf stroomde. Het gaf een sterk gevoel van heel-zijn. En vergeef me wederom de zweverige termen; maar het is wat het is!
Zondagmiddag 15:30u werd de stilte doorbroken door een bel. We mochten weer praten, maar het hoefde niet. Ik had niet direct de behoefte om de stilte te doorbreken, maar nam afscheid van Anne-Marie en ging weer op weg naar de wereld van prikkels en herrie.

Op de terugweg al snel mijn radio uitgedaan…nog even genieten.

 

7 november 2017